اول  سلام

دوم اینکه قالب قبلی وبلاگم دچار مشکلاتی شد، موقتا این قالب رو انتخاب کردم تا یه قالب مناسب پیدا کنم یا با همون قالب قبلی اگه مشکلش رفع بشه دوباره سر کنیم.

سوم اینکه برای یه هفته خداحافظ، آخه دوباره امام الرئوف حضرت رضا علیه السلام طلبیده و به همراه جمعی از دوستان امشب به پابوس حرم باصفاش میریم، انشاءالله. اگه قابل باشم از طرف همه تون نائب الزیاره ام. شما هم در روز دحو الارض (۲۵ ذیقعده) یاد ما باشید.   

دم در

ذوق خود را به نگهبانی داد!

مرحوم سید حسین حسینی

خدا رحمت کنه این شاعر فقید رو، فکر کنم وارد دانشکده ما شده بود. چون تا از در  وارد میشی هر چی ذوق و شوق نسبت به علم و دانش داری از روحت پر میزنه!

پریروز از رزمایش امنیت و آرامش نیروی انتظامی تهران بزرگ، عکاسی کردم. تعدادی از عکسهارو  میتونید اینجا و اینجا ببینید.

دو سال قبل یکی از اقوام خیلی دور ما بعد از چند ماه مریضی به رحمت خدا رفت. اخیرا قضیه ی قابل تأملی در مورد وی شنیدم که شاید برای شما هم جالب باشه.

 نزدیکان اون مرحومه نقل میکنن که پیرزن در دو سه ماه آخر حیاتش مدام اسم دو نفر رو به زبان می آورده و میگفته : « خیرالنساء کجایی؟ » « قمر کجایی؟ ». هرچه اطرافیان فکر میکنن به یاد نمیارن که چنین اشخاصی رو بشناسن یا حتی پیرزن قبلا از اونها براشون گفته باشه. به هر حال پیرزن از دنیا میره و او رو در قبرستان خواجه ربیع مشهد دفن میکنن. قبرهای این قبرستان به صورت سه طبقه ست و پیرزن رو در قبر وسطی دفن میکنن ... طولی نمیکشه که معما حل میشه. دو میت دیگه ای که در طبقات بالا و پائین همون قبر دفن میشن، اسامیشون خیرالنساء و قمر بوده و این یعنی پیرزن قبل از مرگ همیسایه های منزل برزخی خودش رو صدا میزده!

حرم مطهر امام رضا - فروردین ۸۷ - عکاس : عبدالله گلباف 

 خدای من چه لطفی کرده ای به ما ایرانی ها! خدایا ازت ممنونیم! ممنونیم که اینقدر به فکر ما ایرانی ها بودی و هستی. ممنونیم که از همون لحظه اول تولد، کاممون رو با تربت کربلا باز میکنی، یاعلی گفتن رو از بچگی بهمون یاد میدی، سینه زنی وگریه بر امام حسین رو بالاترین لدت معنوی ما قرار میدی ... و ممنونتیم به خاطر اینکه حرم امام رئوف، حضرت ثامن الحجج آقا علی بن موسی الرضا، که جان همه ما به فدای او، در سرزمین ماست. خدایا اگه این نعمت بزرگ رو از ما دریغ میکردی و این حرم باصفا رو مثل سایر مشاهد شریفه در عراق و عربستان قرار میدادی چه خاکی به سر میکردیم؟

 آخه حرم امام رضا برای ما هم مدینه ست هم کربلا، هم صفاست هم مروه، هم دنیاست هم آخرت. خدایا با این زبون الکن و با این قلم ضعیف هزاران هزار بار از تو سپاسگزاری میکنیم ، به خاطر اینکه بهترین و باصفا ترین جای دنیا رو در ایران ما قرار دادی. خدایا ... شکرت  

 مسجد جمکران - مهر 87 - عکاس : عبدالله گلباف

حتما شنیدید که میگن هرجا کالایی خریدار زیادی داشته باشه، نظیر تقلبی اون کالا هم راهی بازار میشه و باعث میشه بسیاری از مشتری ها سره رو از ناسره تشخیص ندن و بجای کالای اصلی، جنس تقلبی بخرن و از کلاهی که بر سرشون رفته تا مدتها با خبر نشن.

داستان رواج بی سابقه خرافات در جامعه ایران مشمول همین اصله. اینکه هر روز از رسانه ها میشنویم که فلان زن و مرد حقه باز، دکان های پرسودی باز کرده اند و کالاهای تقلبی معنوی به مردم میفروشن و در ازای اون اعتقادات مردم ساده لوح رو به غارت میبرن گوشه ای از این ماجرای تأسف آوره. و جای افسوس داره که نسل جوان ما هم خیلی اوقات بی توجه به تعالیم اصیل و ارزشمند اسلامی، دنباله روی احساسات عوامانه و خرافی عوام میشه. دلیلش هم اینه که توده مذهبی ما به جای معرفت و بصیرت بیشتر به دنبال احساساته.

 اخیرا سفری به قم داشتم و پس از زیارت حرم حضرت معصومه (س)، با توجه به تمایل خانواده، سری هم به مسجد جمکران زدیم. مسجد جمکران از نگاه من مثل هر مسجد دیگه، یه مکان مقدس و نورانی و جای مناسبی برای اتصال به پروردگار، توسل به معصومین خصوصا وجود شریف امام عصر (عج)، تجدید روحیه و معنوی تر کردن زندگیه. اما وقتی میبینم خیلی از مردم متدین ما گرچه با نیت اثبات ارادت به امام زمانشون، اما با آدابی خرافی و ناصحیح بهانه به دست مغرض ها میدن، نمیتونم بی تفاوت بمونم. در همین سفر اخیر نمونه هایی از این اعمال خرافی رو به چشم دیدم که همونها انگیزه ای شد برای نوشتن این وجیزه.

مثلا اینکه تعداد قابل توجهی از مردم هنگام ورود و خروج از مسجد می ایستادن و دست به سینه رو به مسجد به امام زمان سلام میدادن، انگار که نعوذ بالله مقابل مرقد امام زمان قرار دارن. مگه امام زمان جای بخصوص و ثابتی داره که مردم این کارو میکنن؟ البته در این رفتار خرافی مردم صدا و سیما بسیار مقصره چون تنها نماد مجسم امام زمان رو مسجد جمکران معرفی میکنه، شاهد مدعای من برنامه عطر عاشقیه که هر جمعه قبل از اذان مغرب پخش میشه و نود درصد تصاویر این برنامه مسجد جمکرانه. در حالیکه ما از بزرگان دینی آموخته ایم برای احترام و عرض سلام به ساحت مقدس آن وجود نازنین، قبله بهترین جهته و رسانه ها باید چنین چیزی رو ترویج کنن.

از این بدتر رسوخ افکار خرافی در ذهن کودکان و نسل جدیده. وقتی بزرگترها چنین رفتارهای ناصحیحی رو در پیش میگیرن، نتیجه طبیعیش گمراهی کوچکترها و انتقال نسل به نسل آداب و رسوم خرافیه. با چشم و گوش خودم دیدم و شنیدم که کودکی در حالی که دست در دست پدرش از مسجد خارج میشد میگفت « بابا اینجا از حرم (منظور حرم مطهر حضرت معصومه است) بهتره ؟ ثوابش هم بیشتره؟» و پدر هم تأیید میکرد.

وای بر ما ! کجا داریم میریم؟ یعنی کار ما به جایی رسیده که مسجدی که بر مبنای یک خواب و رؤیا ساخته شده، از حرم باعظمت و منزلتی چون حرم کریمه اهل بیت جایگاه و ارزش بیشتری داره؟! در همین راستا به نکته تأسف آور دیگه ای هم باید اشاره کنم و اون اینکه از بدبختی ماست که عده ای از مذهبی های ما هر هفته سه شنبه شبها از راههای دور و نزدیک به جمکران میرن بدون اینکه به زیارت حرم حضرت معصومه مشرف بشن. باید به این دوستان کج فهم هرطور شده نهیب زد که بیهوده لاف عاشقی میزنن.

و بالأخره نمیشه از اشتباهات عوام نوشت و از خطاهای خواص چیزی نگفت. ریشه انحراف توده مردم، خطاهای ریز و درشت خواصه. چرا باید این همه خرج و هزینه صرف توسعه مسجد جمکران بشه؟ اون دو تا گلدسته بسیار رفیع و سر به فلک کشیده در دست احداث و سایر طرح های توسعه مسجد چقدر به گسترش و عمق بخشیدن به مهدویت باوری مردم کمک میکنه؟ چرا اجازه داده نمیشه نظر و سیره بزرگان دینی ما مثل امام خمینی و سایر مراجع در مورد مسجد جمکران مبنای عمل قرار بگیره؟ اساسا نسل جوان ما چقدر از دیدگاه این بزرگان در مورد مسجد جمکران اطلاع دارن ؟ حیف که نمیشه خیلی چیزها رو واضح گفت، چون مغرضین آماده سوءاستفاده اند و بدفهمان مستعد حمله. لازم میدونم بار دیگه بر علاقه و ارادت قلبی خودم به مسجد جمکران تأکید کنم البته همراه با اعتقاد به پرهیز از افراط و تفریط در مورد اون.

از اینکه کلام به درازا کشید معذرت میخوام، اما بد نیست به عنوان حسن ختام، جریانی که خودم با دو واسطه شنیدم رو براتون نقل کنم. یکی از فضلای برجسته برام تعریف کرد که اخیرا آیت الله بهجت در دیداری با یکی از بزرگان، به ایشون گفته :« آقا (امام زمان) از این وضع (منظور وضع مسجد جمکرانه) ناراضی اند و فرموده اند هرچه بیشتر از این کارها بکنید ما کمتر می آییم .» والسلام. 

غروب زیبای ساحل انزلی - مزداد ۸۷ - عکاس : عیدالله گلباف

 بسم الله

سلامی چو بوی خوش آشنایی!

بعد از هفته ها به لطف خدا به دنیای وب برگشتم. فکر کنم قبلا نوشته بودم که دلیل غیبت نسبتا طولانیم، دسترسی نداشتن به اینترنت به خاطر تغییر منزل بود و حالا خوشحالم که دوباره میتونم با شما دوستان عزیز در ارتباط باشم و از نوشته هاتون لذت ببرم.

تو این مدت در مورد آینده وبلاگم خیلی فکر کردم، تصمیم دارم از این به بعد بیشتر راجع به مسائل سیاسی اجتماعی قلم بزنم و شاید کمتر از گذشته به شمیران و جماران بپردازم، از شما چه پنهون که حتی به سرم زد اسم وبلاگمو عوض کنم بخصوص به خاطر اینکه کمی از شمیران دور شده ام،اما دلم نیومد. دوست دارم نظر شما رو در مورد تحولاتی که برای آینده وبلاگم در سر دارم بدونم، پس منت بذارید و با کامنت هاتون منو کمک کنید.

ضمنا از همه ی دوستان عزیزی که از تأخیرم نگران یا دلگیرشدن، عذرخواهی  و به خاطر پیام های محبت آمیزشون تشکر میکنم. ان شاءالله بتونم پاسخ همه ی این کامنت ها رو به زودی بدم.